می وصلی ز سر زلف خم یار بیار آه می وصلیست سر زلف خم یار مپرس
داداشي ها و آپجي هام
همه خوبيد
ببخشيد كه بعد از ماها دوباره آپيدم
مي خواستم يه خبري بهتون بدم و اونم اينه كه
بابا شدم
يه مهمون جديد به خانواده ما اضافه شد يه دختر كچولوي ناز
هنوز اسمي براش انتخاب نكرديم ولي بعد از انتخاب اسم حتما همه تونو در جريان مي ذارم
راستي اينم تاريخ تولدش 21 : 6 : 1389 مصادف با 12 سبتامبر 2010
ساعت 4:30 عصر
منتظر عكسش باشيد
و منم منتظر نظريات خوشكل همه تون هستم
باي
سلام دوستان ببخشید که دیر اومدم
می دونید که عروسی و این حرفا بود
ببخشید !
خیلی خسته شدم همینه دیگه زندگی گاهی با آدم نمی سازه
دو سالی می شه یه جایی می کارم اما دارم خسته می شم از همه چیزش
آخه آدم به این احمقی تو عمرم ندیدم خیلی....
اهههههههههههههههههههههههههه
سلام به همه دوستان
امید وارم حال همه تون خوب باشد .
این هم کارت عروسی من که یه روزی نگویید خبر تون نکردم .
شما می تونید روز پنجشنبه مورخ 8 / 8 / 1388 به آدرس
www.may-e-vasl.blogfa.com
مراجعه کرده و تبریکات نیک تان را با یک شاخه گل برایم بفرستید .
حضور شما عزیزان باعث دلگرمی بنده خواهد شد و مرهمی برای بلا هایی که در
آینده قراراست به سرم بیاید خواهد بود .
تشکر از حضور گرم تان هستیم .
سلام علیکم
آپجی
داداش
نوکر همه تونم
ببخشید آآآآآآآآآآآآآآ که چند وقته نتونستم آپ کنم
اشکالی نداره در عوض تا جایی که خبر شدم به همه تون سر زدنم .
البته شرمنده بعضی ها تون هم هستم که نتونستم سر بزنم
به هر حال ببخشید .
وا... از شما چی پنهون آخه می دونید که
چی جوری بگم ... خب تحت تاثیر جو عظیمی از ( عروسی و کانکور ) قرار گرفته بودم.
خب چی کار می کردم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
آنشب تنها بودم ! تنهای تنها
باران نم نمک می بارید و نسیم دلاویزی می وزید
و من زیر قطره های زلال باران در خیابانی که رهگذری جز من نداشت به آرامی گام بر می داشتم .
نور چراغ های کنار جاده سایه روشن زیبایی را به نمایش گذاشته بود و از دیدن این منظره حس عجیبی به من
دست می داد .
سکوت مطلق همه جا را فرا گرفته بود انگار هیولای مرگ گریبان گیر همه شده بود .
جز آهنگ شر شر باران و گام های لرزان من که درد مشترکی داشتند .
سلام دوستان
بازم منم همون ....
امروز تازه دارم نفس راحتی می کشم .
چرا که بعد از 15 روز دیروز آخرین امتحانم به پایان رسیده و مجبور نیستم دیگه غصه چیزی رو بخورم .
البته
هر چند نتونستم درست امتحان بدم اما ....
اما از اینکه به پایان رسید خیلی خوشحالم .
امروز قرار گذاشته بودیم که همه ی بچه های کلاس سر ساعت 6 صبح با هم بریم گردش اما نامردا زدند زیر
قول شون ، اشکالی نداره ....
ولی از این به بعد تازه داره بدبختی های من شروع می شه ،
باید هر روز صبح زود برم آموزشگاه آمادگی کانکور و هر روز حسابی درس بخونم تا بتونم اگه خدا بخاد تو کانکور
امسال قبول بشم.
راستی در دعا ها تون منو فراموش نکنید .
ممنون می شم .
امروز خیلی داغونم !
آخه می دونید ؟
نه نمی دونید که !
امروز تو امتحان ریاضی گند زدم ،
در قرن 21 اونم که همه جا دم از دموکراسی می زنه منه بدبخت ( سام ) باید با دختری که اصلا تو عمرم ندیدمش و حتی نمی دونم اسمش چیه ، چی جوریه ، با هم به توافق می رسیم یانه و... باید عروسی کنم .
آره تعجب نکنید !
درست خوندید ، همین طوره آره
بخدا اصلا تو عمرم ندیدمش ! اما باید ....
خوب مادرم می گفت : پسرم من تنهام ، تو هم که پسر بزرگ خونواده ای باید سرو سامونت بدم کی رو می خای؟
من : آخه مادر مه که هنوز 21 سالمه تازه درسهامو هنوز تموم نکردم می الان نمی خام عروسی کنم .
مادر : من این حرفها حالیم نیس اگه کسی رو دوست داری بگو و گرنه.... 
من : وگرنه چی مامان من نمی خام ، من زن نگیرم کی رو باید ببینم .
مادر : باشه می دونم که چی کار باید کنم . مدتی از این حرفها گذشت تا اینکه دیشب داشتم درس می خوندم یه دفعه
پدرم گفت : پدر : ببین پسرم یکی رو مادرت پسندیده منم دیدمش دختر خوبیه ما با پدر مادرش حرفها مونو زدیم یک ماه دیگه قرار ازدواج گذاشتیم .
من : یعنی چی مگه مادر می خاد باهاش عروسی کنه که اون پسندیده پدر ، ثانیا قبل از حرف زدن با اونا چرا به من چیزی نگفتید. اک هی
پدر : ما قرار گذاشتیم و یک ماه دیگه هم عروسیه دیگه نمی خام حرفی بشنوم .
دیگه نتونستم درس بخونم ، رفتم تو فکر و امروز تو امتحان گند زدم .
همش همین بود ! 
حالا نمی دونم که چی کار کنم ؟
یعنی واقعا نمی دونم که چی کار کنم ! 
فکر می کنم که تنها راه همین باشه
دلم گرفته بود !
دلم گرفته و آروم آروم در سکوت بی نهایت شب به نجوای درونی ام گوش می داد.
هیس س س س !
کی هستم ؟
چی هستم ؟
وای !
دلم یک دفعه به یاد کسی افتاد که از کوچه پس کوچه های خاکی ده ، هنوز هم صدای خنده هایش ،
شیشه سکوت تنهایی ام را در هم می شکند .
اما !
اما یک روز که می خواست همرای دختران ده برن صحرا ، منو با کوله باری از خاطره تنها گذاشت و رفت
و دیگه هرگز باز نگشت .
می گویند : قبل از رفتنش چندین بار سراغ مرا گرفته بود .
چرا که بدون مشورت من جایی نمی رفت ...اما ....
رفت .
و حالا من مترسکی که سالهاست چشم براهش دوخته ام ....
و آنقدر اینجا خواهم ماند تا روزی باز گردد و ....
گاهی فکر می کنم می بینم که زندگی من همیشه تکرار است و می دانم که تکرار است و هیچ کاری نمی کنم .از خودم متنفر می شوم.
گاهی که به خودم فرو می روم می بینم که هیچ نیستم و به حال کسانی غبطه می خورم که حداقل هیچ هستند. از خودم بدم می آید .
گاهی نمی دانم که چی کار کنم ... یعنی واقعا نمی دانم که چی کار کنم و به گوشه ای خیره می شوم . حیران می مانم .
گاهی که فکر می کنم که هیچ چیزی ندارم و می بینم که همه چیز دارم به کودنی و نادانی خودم تعجب می کنم.
گاهی که از کرده ام پشیمان می شوم و باز کرده هایم را تکرار می کنم خودم را لعنت می کنم .
گاهی کاری را که کسی انجام می دهد ، من از او متنفر می شوم ولی وقتی همان کار را خودم انجام میدهم و به خودم تلقین می کنم که من هم انسان هستم و سر بلند در اجتماع گام بر می دارم ، احساس شرم می کنم .
گاهی دلم برای خودم تنگ می شود ....
عشق يعني مهتاب برای دیدن چشمات ثانیه شماری می کنم واسه لمس کردن دستای گرمت بی قراری می کنم برای اینکه طاقت دیدن نگاتو داشته باشم روزی صد بار نگاهتو تجسم
می کنم واسه جبران روزایی که بدون تو تنها بودم لحظه شماری می کنمتا بغلت کنم و بگم بهترين لحظات زندگی ام لحظات با تو بودن است.
سلامم را تو پاسخ گوی با آنچه تو را دادم
كه اينجا آدمك بسيار اما باز
تويی در شهر خاموشی
همه معنای فريادم
سلامم را تو پاسخ گوي با لبخند بی تزوير
بپرس احوال تنهايی من را
حال اينجايم
مپرس از اتفاق ياُس فرداها
مگو با ما چه خواهد كرد اين تقدير
سلامم را تو پاسخ گوی ای دنيای پاكی ها
غبارم من ، تو باران باش
جدايم كن ز اين و آن
رها از منت بی مهر خاكی ها
سلام من صدای وسعت تنهايی ام
از انتهای غربتم در شب
سلام من همان اميد تا صبح است
سلامم را تو پاسخ گوی
گر دست تمنای مرا خواهی كه نگذاری
اگر خواهی كه ننشينم تك و تنها
در اين اندوه و حسرت های تكراری
سلامم را تو پاسخ گوی ..
اما سفید !
۲۰ / ۴ / ۱۳۷۸
غمم درد دلم آه هزینم
نبودم نیستم گر هستم اینم
به هستی از عدم وا کرده ام چشم
چی خواهم دید اگر او را نبینم
در پاتوق مخصوص گذر گاه خيال هر چندي مسافري آمده ، حرف حرف
واژه واژه ، جمله جمله ، گفتني هايش را ، كردني هايش را ، شنيدني
هايش را ، خنده ها ، غم و غصه هايش را روي ديوار حافظه حكاكي كرده
كوله باري از خاطره را به جا گذاشته ، كوله بار سفر بسته و به آن دور
دستها راهي مي شود.
قلبي را مي شكند.
اي كاش آشنا شدني نبود ، زماني نمي گذشت ،
خاطره اي به وجود نمي آمد تا قلبي نمي شكست.
زندگي لحظه به لحظه چهره تازه مي گيره
دنيا را هر كي با قدرش و به اندازه مي گيره
يكي در شب جزيره خواب دريا را نديده
يكي با لب هاي خشكش طعم دريا را چشيده
شايد اين راهي كه رفتم آن روزا نرفته بودم
شايد اين كاري كه كردم آن روزا نكرده بودم
زندگي
در خلوت يك دل غم تلخيست ،در خلوت يك راز ساز نهانيست
در خلوت يك كام ترس مبهميست،در خلوت يك شب زن عريانيست
در خلوت يك شعر شهر زيباييست،در خلوت يك روز برف و بارانيست
در خلوت من
روياي من
آواز من
فكر عريان من
تويي !
امروز من
فرداي من
دنياي من
ماواي من
احساس من
وسواس من
شعر و خيال من
تويي.
خيمه شب بازي دهر
با همه تلخي شيريني مي گذرد
عشق ها مي ميرد
رنگ ها رنگ ديگر مي گيرد
فقط خاطره هاست چي شيرين
و چه تلخ دست نا خورده به جا مي ماند
ابر شو ُ باران باش
برف کوهستان باش ُ یاری پنهان باش ُ
چشمه جاری صحرای کسی باش گلم
و مسيحاي كسي باش گلم
پر از سكوت خلوتم تو اعتنا نمي كني
شكسته استقامتم تو اعتنا نمي كني
نگاه كن ببين كه دل صداي درد مي دهد
تمام شد طراوتم تو اعتنا نمي كني
صداي اشناي تو سفير زندگانيست
و من صداي غربتم تو اعتنا نمي كني
دم غروب را ببين به من سلام مي كند
تمام كشته فرصتم تو اعتنا نمي كني
من آهنگ غريب روزگارم غمي در انتهاي سينه دارم
تمام هستي ام يك قلب پاك است كه آنرا زير پايت مي گذارم
نمي دانم چرا با اينكه هر شب بي قرارم دل سر را به دامان خيالت مي گذارم
چنان با خاطراتت دل خوشم شايد نداني كه تك تك لحظه هاي رفته ام را مي شمارم
ولي باور كن از آن لحظه تاروز قيامت تو را چون آرزو هاي قشنگم دوست دارم
تو را چون موج دريا دوست دارم تو را تنهاي تنها دوست دارم
دلم غير تو به كس الفت نمي گيرد
كه كس به كس دل داده ديگر پس نمي گيرد
وز خم گيسوي آن دلبر عيار مپرس
رندم از رندي رندان گله دارم
به صورت شوخم و مست از غم او بار مپرس
مي وصلي زسر زلف خم يار بيار
آه مي وصليست سر زلف خم يار مپرس
تا بيابد نشاني زره يار دل سام
چه هوايست هوايم به ره يار مپرس
در پاتوق مخصوص گذرگاه خیال هر چندی پرستوی مهاجری آمده کوله بار سفر گذاشته و خیمه رنگین اقامتش را به پا می کند. حرف حرف واژه واژه جمله جمله روی دیوار حافظه حکاکی می کند. کوله باری از خاطره را به جا گذاشته و کوله بار سفر جمع کرده و پرواز می کند.
ای کاش آشنا شدنی نبود دوستی عشق و کدام امیدی وجود نداشت زمانی نمی گذشت و خاطره ای بوجود نمی آمد .
